حس اضطرار

این یه نیاز مطلقه ، حس اورژانس یعنی " من دیگه وقت ندارم " ، بذار شمع رو از دو طرفش آتیش بزنم. حس اورژانس عین حسیه که موقع پاره شدن شیلنگ اکسیژن ات داری.

فکر کن، یکی الان بیاد و از پشت دهان و دماغت رو بگیره . اول میگی یکی داره با من شوخی میکنه ، کی میتونه باشه...؟ شروع میکنی به حدس زدن . تو 30 ثانیه بعدی ات میزنی اش و میخوای که نفس بکشی،اما یارو محکمتر نگه میداره. حالا بیشتر تقلا میکنی ، چون میخوای نفس بکشی و اگه بیشتر از 30 ثانیه دیگه طول بکشه تو دیگه چاره ای نداری. حالا چنگ میزنی ،گاز میگیری ،زخمی اش میکنی دیگه اهمیتی نمیدی، به جهنم که کی دهنت رو گرفته . و توی اون لحظه ، تو می میری برای نفس کشیدن و این یعنی اشتیاق سوزان. این خیلی بیشتر از نفس کشیدنه ، این اساسا یعنی درک اینکه، هیچ راه برگشتی وجود نداره و هیچ چیزی نباید جلوی تو رو بگیره. 10 ثانیه اول شاید یه نیاز به تنفس عادی باشه اما 10 ثانیه آخر دیگه بحث نفس کشیدن معمولی نیست. اونوقت فقط یه چیز مهمه، " من می خوام نفس بکشم " (زنده بمونم). تمام وجودت متمرکز و متمرکزتر میشه تا برسی به اینکه "من می خوام نفس بکشم ".

توماس آلوا ادیسون رو ببین ، همین جاست، بدون وقفه داره کار میکنه ، 96 ساعت پشت سر هم توی آزمایشگاهش، نه خونه رفته نه حتی اصلا بیرون اومده، اون کاملا تو کارش فرو رفته. میگن صاحب خونه اش به زور بهش غذا میده . هیچ چیز نمیتونه مانع اش بشه . هیچ چیز نمی تونه اون رو از آزمایشگاهش بیرون بیاره وقتی که یه ایده ای اون رو آتیش زده باشه.

رابیندرانا تاگور وقتی داشت شاهکارش "گیتانجالی" رو می نوشت ،هر شب تا نیمه های شب تو خودش بود ، هیچی روش اثر نمی گذاشت تا "گیتانجالی" رو تمام کرد. هیچی نمی تونست جلو راهش رو بگیره. چه چیزی این آدمها رو اینجوری حرکت میده؟

 پیکاسو  هم خودش رو توی یه اتاق کوچک زیر شیروانی حبس می کرد تا زمانیکه تابلوش رو تمام کنه. همه اونها این رو داشتند، این که همه تمرکزشون روی یه موضوع خاص ذوب می شده تا بهش برسند،همین و نه چیز دیگه ای.

اما شما هم باید این رو داشته باشین ، هر کدوم از ما باید این رو داشته باشیم.

تقریبا به طور ثابت ، همه ما وقتی که عاشق می شیم، حالا چه عشق های بچه گانه دوره نوجوونی یا عشق های خیلی جدی تر دوره بزرگسالی. معمولا این قضیه به جایی میرسه که اونایی که شما عمیقا دوستشون دارید ، پدر و مادرتون ، بهترین دوستاتون ، کسی که قبل از این اتفاق بیشترین تاثیر رو روی شما داشته، آدمهایی که شما بیشترین احترام و اهمیت رو براشون قایل بودید...  همه اونها رو رها میکنی. به خاطر کسی که  ،نمی شناسی اش درک درستی ازش نداری، هنوز شناخت خیلی خوبی ازش نداری، اما با این حال همه وجودت رو  فرا گرفته.

خوب اینه ظرفیت حس اورژانس . اما حس اورژانس چیزی نیست که کسی بتونه دنبالش بگرده ، اون نمیتونه برنامه ریزی بشه یا چیز دیگه ، اون باید از درون شما سرچشمه بگیره، اون از درون ما میجوشه.

فکر کن که شش ماه از زندگیت بیشتر باقی نمونده

در این صورت آیا همون قدر می خوابی که دیروز خوابیدی؟

آیا همون کارهایی رو می کنی که دیروز کردی؟

آیا همون قدر مشاوره می ذاری که هفته ی پیش گذاشتی؟

آیا همون قدر جذب سرمایه می کنی که طی یک ماه گذشته کردی؟

پس حس اضطرار داشته باشیم

هیچ وقت زود قضاوت نکنیم !

زن جوانی در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود. چون هنوز چند ساعت به پروازش باقی مانده بود، تصمیم گرفت برای گذراندن وقت کتابی خریداری کند. او یک بسته بیسکوئیت نیز خرید و بر روی یک صندلی نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.

مردی در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه می‌خواند. وقتی که او نخستین بیسکوئیت را به دهان گذاشت، متوجه شد که مرد هم یک بیسکوئیت برداشت و خورد. او خیلی عصبانی شد ولی چیزی نگفت. پیش خود فکر کرد : بهتر است ناراحت نشوم. شاید اشتباه کرده باشد.

ولی این ماجرا تکرار شد. هر بار که او یک بیسکوئیت برمی‌داشت، آن مرد هم همین کار را می‌کرد. اینکار او را حسابی عصبانی کرده بود ولی نمی‌خواست واکنشی نشان دهد. وقتی که تنها یک بیسکوئیت باقی مانده بود، پیش خود فکر کرد : حالا ببینم این مرد بی‌ادب چکار خواهد کرد؟ مرد آخرین بیسکوئیت را نصف کرد و نصفش دیگرش را خورد. این دیگه خیلی پرروئی می‌خواست! زن جوان حسابی عصبانی شده بود.

در این هنگام بلندگوی فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپیماست. آن زن کتابش را بست، چیزهایش را جمع و جور کرد و با نگاه تندی که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به سمت دروازه اعلام شده رفت. وقتی داخل هواپیما روی صندلی‌اش نشست، دستش را داخل ساکش کرد تا عینکش را داخل ساک قرار دهد و ناگهان با کمال تعجب دید که جعبه بیسکوئیتش آنجاست، باز نشده و دست نخورده!

خیلی شرمنده شد! از خودش بدش آمد ... یادش رفته بود که بیسکوئیتی که خریده بود را داخل ساکش گذاشته بود. آن مرد بیسکوئیت‌هایش را با او تقسیم کرده بود، بدون آن که عصبانی و برآشفته شده باشد! در صورتی که خودش آن موقع که فکر می‌کرد آن مرد دارد از بیسکوئیت‌هایش می‌خورد خیلی عصبانی شده بود. و متاسفانه دیگر زمانی برای توضیح رفتارش و یا معذرت‌خواهی نبود.

همیشه به یاد داشته باشیم که چهار چیز است که نمی‌توان آن‌ها را دوباره بازگرداند :
1. سنگ ........ پس از رها کردن!
2. سخن ............ . پس از گفتن!
3. موقعیت ... پس از پایان یافتن!
4. و زمان ........ پس از گذشتن!

پسر كوچكی وارد مغازه ای شد، جعبه نوشابه را به سمت تلفن هل داد. بر روی جعبه رفت تا دستش به دكمه های تلفن برسد و شروع كرد به گرفتن شماره. مغازه دار متوجه پسر بود و به مكالماتش گوش می داد.

پسرك پرسید: «خانم، می توانم خواهش كنم كوتاه كردن چمن های حیاط خانه تان را به من بسپارید؟»

زن پاسخ داد: «كسی هست كه این كار را برایم انجام می دهد.»

پسرك گفت: «خانم، من این كار را با نصف قیمتی كه او می دهد انجام خواهم داد.»

زن در جوابش گفت كه از كار این فرد كاملا راضی است.

پسرك بیشتر اصرار كرد و پیشنهاد داد: «خانم، من پیاده رو و جدول جلوی خانه را هم برایتان جارو می كنم. در این صورت شما در یكشنبه زیباترین چمن را در كل شهر خواهید داشت.» مجددا زن پاسخش منفی بود.

پسرك در حالی كه لبخندی بر لب داشت، گوشی را گذاشت. مغازه دار كه به صحبت های او گوش داده بود به سمتش رفت و گفت: «پسر...، از رفتارت خوشم آمد؛ به خاطر اینكه روحیه خاص و خوبی داری دوست دارم كاری به تو بدهم.»

پسر جوان جواب داد: «نه ممنون، من فقط داشتم عملكردم را می سنجیدم. من همان كسی هستم كه برای این خانم كار می كند.»

در یک سحرگاه سرد ماه ژانویه، مردی وارد ایستگاه متروی واشینگتن دی سی شد و شروع به نواختن ویلون کرد.

این مرد در عرض ۴۵ دقیقه، شش قطعه از بهترین قطعات باخ را نواخت. از آنجا که شلوغ ترین ساعات صبح بود، هزا ران نفر برای رفتن به سر کارهایشان به سمت مترو هجوم آورده بودند.

سه دقیقه گذشته بود که مرد میانسالی متوجه نوازنده شد. از سرعت قدم‌هایش کاست و چند ثانیه‌ای توقف کرد، بعد با عجله به سمت مقصد خود براه افتاد.

یک دقیقه بعد، ویلون‌ زن اولین انعام خود را دریافت کرد. خانمی بی‌آنکه توقف کند یک اسکناس یک دلاری به درون کاسه‌اش انداخت و با عجله براه خود ادامه داد.

چند دقیقه بعد، مردی در حالیکه گوش به موسیقی سپرده بود، به دیوار پشت‌ سر تکیه داد، ولی ناگهان نگاهی به ساعت خود انداخت وبا عجله از صحنه دور شد،

کسی که بیش از همه به ویلون زن توجه نشان داد، کودک سه ساله‌ای بود که مادرش با عجله و کشان کشان بهمراه می ‌برد. کودک یک لحظه ایستاد و به تماشای ویلون‌زن پرداخت، مادر محکم تر کشید وکودک در حالیکه همچنان نگاهش به ویلون‌زن بود، بهمراه مادر براه افتاد، این صحنه، توسط چندین کودک دیگرنیز به همان ترتیب تکرار شد، و والدین‌شان بلا استثنا برای بردن‌شان به زور متوسل شدند.

در طول مدت ۴۵ دقیقه‌ای که ویلون‌زن می نواخت، تنها شش نفر، اندکی توقف کردند. بیست نفر انعام دادند، بی‌آنکه مکثی کرده باشند، و سی و دو دلار عاید ویلون‌زن شد. وقتیکه ویلون‌زن از نواختن دست کشید و سکوت بر همه جا حاکم شد، نه کسی متوجه شد. نه کسی تشویق کرد، ونه کسی او را شناخت.

هیچکس نمی‌دانست که این ویلون‌زن همان Joshua Bell (جاشوا بل ) یکی از بهترین موسیقیدانان جهان است، و نوازنده‌ی یکی از پیچیده‌ترین فطعات نوشته شده برای ویلون به ارزش سه ونیم میلیون دلار، می‌باشد.

جاشوا بل، دو روز قبل از نواختن در سالن مترو، در یکی از تاتر های شهر بوستون، برنامه‌ای اجرا کرده بود که تمام بلیط هایش پیش‌فروش شده بود، وقیمت متوسط هر بلیط یکصد دلار بود.

این یک داستان حقیقی است،نواختن جاشوا بل در ایستگاه مترو توسط واشینگتن‌پست ترتیب داده شده بود، وبخشی از تحقیقات اجتماعی برای سنجش توان شناسایی، سلیقه و الوویت ‌های مردم بود.

نتیجه: آیا ما در شرایط معمولی وساعات نا‌مناسب، قادر به مشاهده ودرک زیبایی هستیم؟ لحظه‌ای برای قدر‌دانی از آن توقف می‌کنیم؟ آیا نبوغ وشگرد ها را در یک شرایط غیر منتظره می‌توانیم شناسایی کنیم؟

یکی از نتایج ممکن این آزمایش میتواند این باشد،

اگر ما لحظه‌ای فارغ نیستیم که توقف کنیم و به یکی از بهترین موسیقیدانان جهان که در حال نواختن یکی از بهترین قطعات نوشته شده برای ویلون، است، گوش فرا دهیم ،چه چیز های دیگری را داریم از دست میدهیم؟